It is the peculiarity of knowledge that those who really thirst for it always get it.” Richard Jefferies

เมื่ออาทิตย์ก่อนผมได้มีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับพี่ๆน้องที่เรียนด้วยกันมาในมหาวิทยาลัย ในงานมีรุ่นพี่ท่านหนึ่ง ท่านเป็นคนที่เรียนไปสนุกไปกับชีวิตระหว่างเรียน ผลการเรียนจึงออกมาไม่ได้ดีอย่างที่หวัง เมื่อจบออกไปก็เปิดบริษัททำอุปกรณ์อิเลคโทรนิคส์ ถ้าเป็นศัพท์ปัจจุบันนี้ก็คงต้องเรียกว่า Start-up รุ่นพี่ท่านนี้ก็ทำมาตั้งแต่เริ่มต้นในยุคที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเพิ่งเริ่มต้น จำได้ว่าท่านได้ประดิษฐ์แผงวงจรให้เครื่องคอมพิวเตอร์สามารถแสดงภาษาไทยได้ บริษัทของรุ่นพี่ท่านนี้ก็เติบโตมาเรื่อยๆปัจจุบันบริษัทมีกำไรหลายพันล้านบาทต่อปี การมาเจอในครั้งนี้ทุกอย่างเหมือนกับการย้อนเวลากลับไปหลังจากไม่ได้เจอกันกว่า 30 ปี ในงานนี้มีโอกาสที่น้องๆที่เพิ่งเริ่มชีวิตการทำงานได้มาพูดคุย มีประโยคนึงที่รุ่นพี่ท่านนี้พูดถึงน้องๆที่น่าสนใจคือเรื่องการเรียนรู้ ท่านบอกรุ่นน้องว่า

“พี่นี่ตอนเรียนหนังสือก็ไม่ได้สนใจ เรียนก็ไม่ดี แต่เมื่อทำงานเราทำด้วยความชอบความสนุก แต่ที่สำคัญที่สุดคือเราต้องเรียนรู้ แล้วต้องรู้ให้จริง ต้องลงมือทำให้เห็น”

เรื่องการเรียนรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง ในบริษัทใหญ่ๆที่มีคนมีความรู้ความสามารถในแขนงต่างๆมาประกอบกันในการทำงาน นำความรู้และประสพการณ์ที่หลากหลายมาร่วมกัน บริษัทถึงจะดำเนินไปได้ บางครั้งบริษัทเหล่านี้ก็ลืม นึกถึงแต่เพียงว่าจุดมุงหมายของบริษัทคืออะไร มีการกำหนด Core

ราอาจจะเคยได้ยินคำว่า “ตาบอดคลำช้าง”คำว่า หรือคำว่า”ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดไม่มิด” มาบ้างแล้ว ทั้งสองเป็นคำพังเพยที่อาจจะคุ้นหูกันดีสำหรับคนไทย คำพังเพยทั้งสองเกี่ยวกับช้างที่เป็นสัตว์ใหญ่ แต่คำว่า “Elephant in the Living Room” อาจจะไม่เป็นคำที่คนไทยคุ้นเคยนักเพราะเป็นคำพังเพยของฝรั่ง ความหมายของคำนี้คือ มีสัตว์ตัวใหญ่เท่าช้างเลยอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ไม่มีใครพูดถึงมันเลย

KM ก็เปรียบเหมือนมีช้างอยู่ในห้อง แต่คนที่อยู่ในห้องไม่ได้กล่าวถึงทั้งๆที่รู้ว่ามันสำคัญ จากการที่ได้ไปพูดคุยกับหลายๆท่านในหลายๆองค์กรในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เกี่ยวกับเรื่องการจัดทำ KM ในแต่ละที่ แต่ละท่านที่เราได้คุยมีการพูดถึง KM ในทางที่ดี มีความเข้าใจในการทำ KM และเข้าใจถึงประโยชน์ของ KM ที่มีต่อองค์กรพอสมควร แต่การจัดทำ KM ในองค์กรของไทยโดยเฉพาะภาครัฐยังมีแนวทางการจัดการในระดับบุคคลหรือภายในหน่วยงานในระดับส่วน การบริหารจัดการยังไม่ขึ้นไปถึงในระดับหน่วยใหญ่หรือกระจายไปในระดับองค์กร ปัญหาที่มักจะพบคือผู้บริหารไม่เห็นความสำคัญ หรือไม่ได้จัดให้การจัดการ

Just came across an article by Patel, inverse.com on A Radical New Theory Could Change the Way We Build A.I. Patel (2017) is taking a look at each cell in human brain and consider it as an information

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคำพูดนึงที่ชาว KM ใช้กันบ่อยๆนั่นก็คือ "ความรู้ยิ่งแบ่งปันก็ยิ่งเพิ่ม" ความรู้ก็เปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์พืช ถ้าเราเอาเมล็ดพันธุ์ที่ดี แต่มาปลูกในดินที่ไม่ดี หรือไม่ใส่ปุ๋ย รดน้ำที่ดี พืชที่โตขึ้นก็ไม่ดี หรือเราปลูกพืชและดูแลทุกอย่างดีแต่คู่แข่งกลับใช้พันธุ์ที่ไม่ดี ในไม่ข้าพืชเราก็จะกลายพันธุ์ไปเป็นพันธุ์ที่ด้อยลงเมื่อเกสรของพันธุ์ที่ดีและไม่ดีมาผสมกัน การบริหารจัดการความรู้มีวัตถุประสงค์หนึ่งก็คือนำการปฏิบัติที่ดีจากที่หนึ่งที่เราปฏิบัติในองค์กรไปใช้กับอีกที่หนึ่ง หรือที่เราเรียกติดปากว่า Sharing Best Pactice นั้นจะทำให้บริษัทของเราเติบโตอย่างยั่งยืน

 

The story reminds me of the phrase that we have been saying "Knowledge is power when sharing". Knowledge is like the seed of the corp. If you plant a good seed, but did not treat the soil well or use the good fertilizer, the corp will not grow into the best plant. As well as you have the best seed for the corp in your area, while your neighboring farmers do not have as good seed as yours. In the near future, when your corp grows, it is inevitably not to have the good corp and bad corp reproduce. The second generation of your corp will degrade. The seed may not ba as good as the first one. In order to flourish, you can not stand alone. Your neighbor farmers must grow good corp as well. The award in this video story is not really giving to the quality of the seed, but how the farmer take good care of their corp to produce the best seed. Giving the good seed to neighboring farmers, bring up the standard and ensure the good seed will be used. The things that make your corp different is how you groom it.

We were discussing about the mindset that is behind the successful culture that make KM an admirable practices in an organization. We were discussing about the differences that attitude the Thai has, comparing to the Singaporean.

Out of our fruitful conversation, we were discussing the stereo type of being Thai toward the acceptance of KM. We had been asking lots of why and how questions. There were both positive reinforcements and the negative effects. The discussion led on to culture that prevent the adoption of KM to organization. We had identified many supportive elements that we should have done.

Our Singaporean member who had been quiet all along just raised up her voice surprisingly to hear that we had been going through many initiatives that would lead to successful adoption of KM. She mentioned that all these initiatives and ideas had sprung out a while ago. There's nothing new. She was surprise to learn that why Thai organization do not get pass these threshold. In Singapore, there is no resources, comparing to Thailand. Education seems to be the only investment and knowledge become the only resource that bring out the fruit. Individual Thai and Singaporean are not different. Both are educated.

The only different is that the Thai think and leave it like that, while Singaporean think and do. No matter if it will return success or failure, doing and learning from it is very crucial. Instead of asking why and How, Thailand should start doing it. KM is a proven method that bring about the competitive advantage and lead to innovation. No need for tangible measures. It's been proven elsewhere.

"The important is to start doing it, not waiting till every thing is ready....There are a lot of KM success story. Adopt it and put it into practice."

Then she gave a very personal and tangible example. She used to run a gas station in Thailand. As you may know, Thai people is the least to have discipline on tidiness. You may see the garbage being thrown anywhere on the floor. She doesn't like that. She wish her gas station to be clean and tidy. She knows she cannot wait for the government to issue a bill on littering and have the law enforcement to enforce. She started small with her station by posting up signs, preparing garbage bins, and keep the station clean by regularly cleaning her places. She doesn't care if all the nearby area or the nearby along side the road is clean, just her station clean is enough. And people just realized that coming to this gas station, they must not littering. They learn how to help keep the place clean. Who said the Thai cannot change.

This was a success for her. Even though it is not a big step, but a giant leap for her to at least change the care-for-tidiness behavior for her customers. It is not necessary to start big and have everything ready, just start small. The important is to start doing it, not waiting till every thing is ready. cause that will never happen. There are a lot of KM success story. Adopt it and put it into practice. No need to think too much and never have it launched.